Het Green City Project leidt jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt met belangstelling voor groen ondernemerschap op tot ‘green roof professional’ via een leer-werktraject bij bedrijven die zijn aangesloten bij het platform Leven op Daken. De voorbereidingen voor het project zijn al begonnen in 2011. Een groep van acht geselecteerde jongeren krijgt de kans om dit jaar aan het project deel te nemen en zo een goede startkwalificatie te verwerven in een zich snel ontwikkelende nieuwe branche, die van groene daken en gevels.

Ik had het geluk dat ik (als operationeel projectmanager) bij een aantal kennismakingen bij de bedrijven aanwezig was. Erg leuk om te zien hoe verschillend de jongens reageerden. De ene deelnemer zat al ruim een uur te vroeg gespannen te wachten, bloknootje met vragen bij de hand. Een andere kandidaat moest opgehaald worden bij het metrostation want was verdwaald in de wijk. Twee jongens met dezelfde voornaam die elkaar nog nooit eerder gezien hadden, bleken toevallig bij het zelfde bedrijf te gaan werken en allebei uit Amsterdam Noord te komen. Maar allemaal zaten ze stil en serieus te luisteren en rond te kijken. Zeer gemotiveerd om deze kans te grijpen.

De andere kant van de tafel was minstens even boeiend. Geweldig hoe de voormannen van de bedrijven de jongens gelijk hartelijk en met open armen ontvingen. Ze stelden de jongens op hun gemak en lieten het bedrijf zien. Bij alle gesprekken waar ik bij aanwezig was luidde het adagio: “Het geeft niks als je nog niets weet, dat leren wij je wel. Het gaat er om dat je gemotiveerd bent en op tijd komt.”

Tegelijkertijd werd afgelopen week met de projectpartners IPC en BDA hard gewerkt aan de laatste invulling van de theoretische lessen. Want de jongens, ja het zijn dit keer toevallig alleen jongens, leren niet alleen op de werkvloer, maar volgen ook een paar theoretische modules.

Nog een paar maanden, en dan hebben we er in Nederland een paar ‘green roof professionals’ bij. Of in goed Nederlands: dakhoveniers. De gezamenlijke ambitie is om de leefbaarheid van steden te vergroten door het aanleggen van groene daken. Zo worden niet alleen groene banen gecreëerd, maar wordt ook gewerkt aan een mooie en gezonde leefomgeving voor alle bewoners.

Sinds ik voorzitter van SVE geworden ben, wordt mij weer regelmatig de vraag gesteld: waarom een vrouwennetwerk? Nou kan ik daar natuurlijk flauw op antwoorden met ‘waarom niet’? Maar dan maak ik me er wel erg makkelijk vanaf. Want waarom ben ik zelf lid van SVE? Waarom voel ik mij temidden van vrouwelijke ondernemers anders dan in het overwegend mannenbolwerk van BNR in Business Club?

Het is heerlijk om af en toe even te vertoeven tussen gelijkgestemden. Tussen mensen die dezelfde waarden voorstaan als jij, die op eenzelfde manier in de wereld staan en tegen de wereld aankijken als jij. Je hoeft niets uit te leggen. Je verstaat elkaar. Ondanks alle onderlinge verschillen is er een gemeenschappelijke taal. Dat geeft rust. Dat geeft ruimte. Ruimte voor zelfexploratie, voor groei, voor samenwerking. En vandaaruit nieuwe energie en mogelijkheden om te investeren in het verstaan van en verbinden met die ander.

Dat het omgekeerd ook geldt blijkt wel uit de uitspraak van een van de drie mannen die aanwezig was op de nieuwjaarsbijeenkomst van 80 duurzame vrouwen van de Duurzame Vrouwenlijst begin januari. Hij voelde zich toch geïntimideerd temidden van die bruisende, vrouwelijke energie. Ook mannen voelen duidelijk: vrouwelijke energie is anders dan mannelijke energie.

Dat teveel aan mannelijke energie, daar tobben we als maatschappij nu mee. We vliegen uit de bocht, economisch, ecologisch en sociaal. Op alle fronten. De hoogste tijd voor het in ere herstellen van feminiene waarden zou ik zeggen. De hoogste tijd voor herwaardering van vrouwelijk ondernemerschap. De hoogste tijd voor groei van vrouwelijke ondernemers.

De andere twee genomineerden waren Annet Talsma (Bureau Eigenwijs, eigentijdse communicatiesupport) en Sonsoles Alonso (De Kunst van Cool, creativiteit en innovatie in hedendaagse pianomuziek en organisaties). Drie totaal verschillende kandidaten voor de prijs, alledrie gedreven, enthousiast en innovatief. Eerst werd een korte schets gegeven van het oordeel van de jury over de drie genomineerden. De jury bestond dit jaar uit Mirella Visser, Marianne Sturman, Esther Raats-Coster, Petra Claessen, allen van buiten SVE, en Carin Wormsbecher, de winnares van vorig jaar. Na deze aanloop mocht Carin de prijs uitreiken aan de nieuwe winnaar. Namens de jury beschreef zij de winnende ondernemer…… en ik herkende de beschrijving. Mensen om me heen zaten naar me te loeren en te gebaren….. ben jij dat…. gaat dat over jou? En YES, het ging over mij! Ik mag me gedurende een jaar de meest innovatieve en dynamische ondernemer van SVE noemen! En dus ook die heel erg mooie ring dragen. Ben er echt apetrots op.

En dat is nog niet alles. Want toevalligerwijze, en echt, dat is geheel toevallig, was mij door het huidige bestuur van SVE gevraagd of ik met ingang van het nieuwe jaar de nieuwe voorzitter van SVE wil worden. Kortom, een wel heel erg feestelijke avond, die 14e december.

Dat zichtbaar maken, dat kunnen laten zien…. dat is mijn droom, dat is mijn doel. Waarom? Omdat ik denk dat elk mens zijn eigen unieke verhaal te vertellen heeft en het waard is gehoord te worden. In het herkennen van elkaars verhaal ontstaat de verbinding. Respect en liefde. Alleen samen kunnen we de wereld mooier maken. Dat noem ik de kracht van het kwetsbare.

Voorlopig ben ik er bij vlagen flink druk mee en maak ik soms al een portret van iemand in opdracht. Inmiddels heb ik een workshop bij Siegfried Woldhek mogen volgen en volg ik tekenlessen op de Gooise Academie bij Humphrey Bennet. Dus wie weet, over tien jaar…..

Terug naar A99. Het kleine dat ons deze dagen leerde over het grote. A99 is een geringde grutto die samen met zijn (of eigenlijk haar, ze is een zij) soortgenoten elk jaar vanuit Nederland naar Afrika vliegen en weer terug. Grutto’s broeden hier, bij ons. Ons land herbergt verreweg de grootste broedkolonie grutto’s van Europa, met name in het noordelijk deel van Nederland. Friesland, Noord Holland, en Terschelling. De grutto houdt van vochtig land met een grote biodiversiteit. Daar vindt hij alles wat hij nodig heeft: nestplekken en lekker voedsel, dikke wormen en grote insecten. Maar als gevolg van de intensieve landbouw verdwijnt het vochtige, rijke grasland en de populatie loopt dan ook dramatisch terug. Er komt gewoon te weinig broedsel tot wasdom. Een neveneffect is dat de grutto daardoor eerder ‘klaar’ is in Nederland. Want waarom zou je langer in het land blijven waar je alleen maar komt om te broeden als er geen jonge vogels zijn waar je voor je terugreis op moet wachten tot ook zij groot genoeg zijn om de reis naar Afrika te kunnen maken. De grutto vertrekt dus weer eerder naar het zuiden, om daar in Afrika zijn buikje rond te eten met rijst van de rijstplantages. Zijn vertrektijd is inmiddels al twee (ja, je leest het goed: twee!) maanden vervroegd. De grutto komt nu in Afrika aan op het moment dat daar de rijst nog maar net is ingezaaid en jonge plantjes nog heel kwetsbaar zijn voor vertrappen. Dat gaat niet samen. De rijstoogsten zijn tegenwoordig daarom veel kleiner geworden. De landbouw daar in de war geschopt door onze landbouw hier. Dat leerde ik van A99. Hier is daar en daar hier.

Maar er was veel meer te leren, daar op Springtij. A99 is slechts een van de verhalen die ik in mijn rugzak mee naar huis nam. Springtij was dit jaar voor mij mede kicken door het fantastische gesprek dat ik had met Janneke over samenwerking tussen generaties, door Piet’s opmerking over het belang van in een overgangsfase kunnen en durven vertoeven en er niet gelijk uit willen jumpen, en door de mooie inzichten die onder andere Jan Willem, Gerrit Jan en Elfrieke met me deelden. Het meest shocking was voor mij het verhaal van Jan Paul van Soest, over de grote betrokkenheid van gevestigde belangen in de financiering van desinformatie rondom de klimaatdiscussie. En voordat jullie nu gaan denken dat alles himmel hoch jauchend was, nee natuurlijk niet. Zou raar zijn als dat wel zo was. Ja, het was af en toe een deja-vu. Ja, ik vond sommige opmerkingen niet erg snugger. Ja, er zijn verbeteringen mogelijk in het programma. Maar dat neemt allemaal niet weg dat het aangeboden programma wederom zeer gevarieerd was, dat er echt weer heel erg veel inspirerende ontmoetingen tussen mensen hebben kunnen plaatsvinden en hebben plaatsgevonden.

Iedereen die de afgelopen dagen op het Springtijfestival was, bezit een eigen stukje kennis en passie. Door al die kennis en passie bij elkaar te leggen ontstaat iets nieuws. Het broeit. Er staat iets te gebeuren. Hoe en wanneer weet ik niet, maar dat er een verandering in de lucht hangt wel. We zijn als een groep grutto’s die op het punt staat verder te trekken. Er worden vast wat proefvluchten gedaan. Er willen een paar op pad. Ongeduldig vliegen ze hun rondjes. Anderen blijven nog aan de grond, houden de groep tegen. Nog niet. Nog even wachten. Nog even sterker worden. Maar dan…. ineens gaan ze. En dan is het daar opeens: SPRINGTIJ

Het is niet alleen schokkend om te zien wat een geweldige puinhoop we er met elkaar van hebben gemaakt, en nog maken trouwens, maar het is ook pijnlijk om onder ogen te moeten zien dat we daar toch echt allemaal, niemand uitgezonderd, op de een of andere wijze aan bijdragen. Al is het maar door de producten die we kopen. Wie eet nog alleen groenten van eigen bodem? Van het seizoen? Wie heeft alleen kleding gemaakt van biologisch katoen in zijn kast hangen? En wie kan met de hand op zijn hart zeggen dat hij nooit gif gebruikt?! Ik niet. Sterker nog, mijn eerste impuls om de muis die aan mijn servieskast is begonnen, het huis uit te krijgen is gif kopen!

Op de terugweg na de premiere van Silent Snow werd natuurlijk nagepraat over de film. Wat voor wereld willen we onze kinderen nalaten? In wat voor wereld willen we zelf het liefste leven? Alles begint met een droom. I have a dream, zei Martin Luther King. Nelson Mandela had een droom. Richard Branson. Wangari Maathai. En vele, vele anderen. Maar ook dichter bij huis hebben mensen een droom. Ik noemde hierboven al Marius Smit. Johan Janssen van Puur Paprika heeft een droom, Jitske Draaisma van het Groene Warenhuis, Marjan Minnesma van Urgenda, om er maar een paar te noemen. Zij allen hebben een droom. Samen maken die dromen de wereld weer wat mooier. Hoop ik. Dromen helpen ons uit te stijgen boven de waan van de dag. Dromen helpen ons de koers te bepalen. Het hoe komt later wel. Eerst is er de droom. Alles begint met een droom. Wat is jouw droom?

Werkt het ook niet zo in de gewone business? Met mond op mond reclame gaan deuren voor je open die anders gesloten zouden blijven. Een introductie in een netwerk, een goede referentie, iemand die jouw naam noemt, allemaal zaken waar je als ondernemer niet buiten kan. Laten we elkaar daarom helpen. En veel mond op mond reclame voor elkaar maken. Voor iedereen in je netwerk die je kansen gunt, die kansen verdient, of gewoon de mensen die kansen nodig hebben!

Als er één periode is dat je merkt dat we slechts een radartje in het grote web zijn, een web waarin alles met alles is verweven, dan is het wel de vakantieperiode. In juni begint het al. Projecten worden nog wel afgerond, en als het meezit worden nieuwe projecten vast wat voorbereid, maar het echte werk begint pas weer in september, als iedereen terug is van weggeweest. Nu even niet.

Straks, als iedereen weer terug is van vakantie, ja dan, dan barst de bruis weer in alle hevigheid los. Als een tropische storm storten de nieuwe ideeën en activiteiten zich over ons uit.  Iedereen bruist en wil aan de slag. Iedereen zit vol energie. Samen zetten we het wiel van de economische dynamiek weer vol in de versnelling. Beweging alom.

Toch raar, dat dat zo werkt. Ik verbaas me er elk jaar weer opnieuw over dat we met z’n allen alle hectiek weten terug te brengen tot een soort basisstofwisseling die het geheel toch draaiende weet te houden. Even dan.

Op naar september. Op naar een nieuw jaar van actie en reactie. Maar zover is het nog niet. Nu even nog pas op de plaats.

Fijne vakantie!

We spraken kort na het congres af achter een kop dubbele espresso en al snel rolden de ideeën over tafel. Wat de wereld mist, vonden we, is een goed duurzaam platform op internet. Ja, er ís wel van alles, maar het is allemaal zo versnipperd, zo ad hoc, zo… onpersóónlijk. Je zou duurzame pioniers een gezicht moeten geven. Bij nader inzien leek een heel internetplatform opzetten vooralsnog wat veel gevraagd naast onze overige drukke werkzaamheden.

Maar mensen interviewen over hun duurzame werk en ambities en daar portretten van maken die we dan vervolgens op onze websites zouden plaatsen, dat leek ons wel wat. Misschien dat onze portretten weer anderen zouden inspireren om het portret óók te plaatsen of te gebruiken. Waardoor lezers geïnspireerd zouden raken om contact op te nemen met de geportretteerde personen. Om mee samen te werken. Of door te verwijzen. Of op andere manieren verbanden te leggen. En zo zouden er dan vanzelf nieuwe netwerken, nieuwe ideeën, nieuwe initiatieven kunnen ontstaan. Dat is het achterliggende idee achter deze serie portretten.

Er zijn nu twee portretten gepubliceerd, de derde is in de maak. Een paar keer per jaar komt er een duurzame pionier in de spotlights bij. Doe met ons mee. Weet je iemand die beslist in dit rijtje thuis hoort? Laat het ons weten. Sowieso worden reacties door ons erg op prijs gesteld!